III. Z naszego Ratio Institutionis:

Umocnienie dla naszej posługi czerpiemy z sakramentów św. i wszystkich dóbr duchowych (...). Ubogacamy się duchowo we wzajemnym poszanowaniu, dzieląc się przeżywaną wiarą i naszymi życiowymi doświadczeniami. (RI 1.2).

Słowo Boże nadaje kierunek naszemu życiu duchowemu, wspólnotowemu i apostolskiemu. Przez indywidualne i wspólnotowe słuchanie Słowa Bożego, wzajemne dzielenie się doświadczeniami wiary i życia, w oparciu o to Słowo, umacniamy się w wierze i pogłębiamy wzajemną więź między sobą. (RI 3.6)

Nasze życie we wspólnocie opiera się na dialogu i wzajemnej komunikacji. Dlatego ze szczególną troską rozwijamy i pielęgnujemy (...) rozmowy dotyczące wiary... Formacja początkowa i ciagła powinna w tej dziedzinie podać konkretne pomoce i możliwości. (RI 6.4)

Nasze życie zakonne opiera się na wierze, co wyraża się w pełnym ufności przyjęciu Osoby Jezusa Chrystusa i Jego Dobrej Nowiny, w stałej gotowości dawania odpowiedzi na Jego wezwanie. (RI 6.7)

Pomocami służącymi pogłębianiu naszej wiary i łaski powołania są przede wszystkim: przekazywane treści teologiczne oraz dzielenie się przeżywanymi problemami i doświadczeniami w dziedzinie wiary. (...) Rozmowy na tematy biblijne i duchowe dają możliwość wzajemnego umacniania się w wierze. (RI 6.8)

 

Wychowanie do czystości ze względu na Chrystusa ma nam pomóc w świetle wiary we właściwej ocenie siły i wartości tego daru. (RI 6.11)

Wierność Boga wobec nas jako powołanych umacnia naszą wiarę, męstwo, ale też zobowiązuje do wierności. Przejawia się to w zatroskaniu, by mimo konieczności przystosowywania się do zmieniających się warunków czasu, zachować to, co jest istotne, by przekazać te wartości następnym pokoleniom. (RI 7)

 

Nasza formacja duchowa opiera się na (...) korzystaniu ze źródeł duchowych, które ożywiają i pogłębiają życie wiary i modlitwy... (RI 12.4)

 

W formacji ustawicznej winny być uwzględniane wszystkie środki, które pomagają nam w coraz pełniejszym odnajdywaniu Boga, w bardziej zdecydowanym przeżywaniu konsekracji zakonnej, w pełniejszym utożsamianiu się z naszym Zgromadzeniem, w dyspozycyjnym wypełnieniu jego zadań. Do środków tych należą: miejsca i okresy ciszy i skupienia, mające na celu spotkanie z Bogiem i z samym sobą, w celu pogłębienia wiary i konsekracji zakonnej (...) siostrzane spotkania, wymiana doświadczeń z przeżywania wiary, z życia wspólny wypoczynek i odprężenie (RI 12.5)

 

Trudności i problemy życia wspólnotowego – przyjmowane w duchu wiary – w szczególny sposób przyczyniają się do naszej formacji, pomagają nam wchodzić w nowe relacje, lepiej oceniać i wartościować siebie oraz innych.(RI 12.6.2)

 

Każda siostra jest osobiście odpowiedzialna za własne wzrastanie i dojrzewanie w powołaniu zakonnym aż do końca życia. Powinna zatem korzystać z wszelkich pomocy, by na różnych etapach swego życia, w sytuacjach kryzysowych, w okresie trudnych i bolesnych przemian, dążyć w wierze do ich przezwyciężania. (RI 12.7.1)

 

Najgłębszym motywem podejmowania formacji ciągłej jest wciąż nowe wezwanie Boże i nasza żywa, osobista odpowiedź na to wezwanie w sytuacjach życiowych, w których stawia nas Bóg. Sytuacje te wymagają od nas nieustannej refleksji, nawracania się, wewnętrznej odnowy, stałego postępu na drodze wiary, duchowego wzrostu, modlitwy i czujności, rozróżniania duchów, osobistego zaangażowania. (RI 12.15)

 

Maryja ukazuje nam, w jaki sposób możemy nauczyć się żyć wiarą, posłuszeństwem, wiernością, pokorą i prostotą – cnotami, którymi w sposób szczególny odznaczały się nasze pierwsze siostry. (RI 3.4)

Maryja, Matka naszego Pana i nasza, Prawzór Kościoła i Wzór wszystkich wierzących, nazywana „Stolicą mądrości”, wciąż na nowo odsyła nas do Chrystusa, zachęcając: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie!” (J 2,5). (RI 7.8)

 

Abyśmy poprzez formację ustawiczną coraz pełniej rozwijały w sobie dar Bożego powołania, winnyśmy przede wszystkim: z wdzięczności za udzielony nam dar powołania wzrastać w wierze i miłości i w ten sposób świadczyć, że Chrystus jest jedynym wypełnieniem naszego życia. (RI 12.2)

W podejmowanym procesie formacyjnym mamy dojść m.in.: do przyjmowania za wzorem Maryi Słowa Bożego, wsłuchiwania się w Nie z wiarą, aby mocą tego Słowa służąc Kościołowi i ludziom... (RI 12.3)

 

 

...Naśladujmy Matkę Bożą.

(Matka Franciszka Werner, list z 1 Niedzieli Wielkiego Postu 1875)

 

„Najbardziej bolałabym nad tym, gdyby któraś z moich Sióstr miałaby zachwiać się w wierze. Niech Bóg uchowa nas od tego w swoim miłosierdziu.“

 

(Matka Franciszka Werner, okólnik z 04.03.1876)